Onderzoeksopzet: Aanleiding

De aanleiding voor deze opzet ligt op een persoonlijk vlak. Sinds zolang ik mij kan heugen, zijn videogames een enorm deel van mijn leven. Het is niet alleen mijn favoriete tijdverdrijf, maar ook mijn hobby en zelfs een passie. Ik speel games niet alleen als een vorm van escapisme, maar ik speel ze nog liever omdat ze een verhaal kunnen vertellen op een manier zoals geen enkel medium dat kan. Films en boeken zijn wat betreft narativiteit behoorlijk passief; het verhaal wordt je als kijker/lezer opgelegd en de vrijheid van de kijker is tot een minimum beperkt. Bij games is dit anders. Hier speel je zelf een essentiële rol binnen het verhaal; in sommige gevallen bén je zelfs het verhaal. Hierdoor wordt de betrokkenheid van de speler vergroot en bevind je je als het ware binnen het narratief.

Mijn onderzoek richt zich op de narrativiteit van videogames, oftewel; de mate waarin het verhaal in een game wordt verteld, en belangrijker nog; hoe het verhaal binnen de game wordt verteld. Er zijn talloze manieren te bedenken waarop het verhaal zich aan de speler openbaart. Voor elk van deze manieren kunnen er games genoemd worden die met deze wijzen van narratief correleren. Tijdens de presentatie van dit onderzoek passeren er enkele games de revue die met hun opzet het beste een praktisch voorbeeld geven van de manier waarop er binnen die game het verhaal wordt verteld. Daarnaast is het enorm interessant om te kijken naar de chronologische ontwikkelingen van narrativiteit in videogames. Hoewel games in het algemeen een behoorlijk jong medium is, is er in de laatste twee decennia een enorme revolutie ontstaan binnen de structuur en de hoedanigheid van het verhaal binnen de spellen. Dit onderzoek richt zich dus niet alleen op de verschillende vormen van narrativiteit binnen videogames, maar ook wordt er aandacht besteedt aan de chronologie en de manier waarop verhaalvertelling door de jaren heen is geëvolueerd.

Hoewel de Westerse gamesmarkt de laatste jaren flink de kop opsteekt, bevinden de wortels van het medium zich nog steeds in Japan. Japanse games verschillen op een aantal fundamentele fronten van Westerse spellen. Niet alleen de gameplay verschilt, maar ook de manier van narrativiteit vertoont opmerkelijke verschillen. Japanse games hebben over het algemeen een meer passieve manier van verhaalvertelling, terwijl Westerse games juist meer de nadruk willen leggen op de interactie van se speler met het verhaal. Met deze analyse wordt het derde (en laatste deel) van het onderzoek gevormd.